ACON Autocross Elystar Tour - uitnodiging

De rit
We rijden vanuit Amsterdam naar het noorden van de provincie Noord Holland, dwars door wat poldergebied waarover ik in eerdere toerritverslagen al berichtte. Na een uur of twee bereiken we ons doel in de buurt van de plaats Sint Maarten.
's Avonds rijden we terug, deels via een route in de buurt van de Noordzee langs duingebied. De totale rij-afstand bedraagt ongeveer 150km. De geplande route kan nog aan wijziging onderhevig zijn.

Waar rijden we heen?
Op zondag 20 juli organiseert de Auto Cross Organisatie Noord Holland een van haar grascircuit-crossraces voor auto's in vier race-klassen. ACON geeft aan dat dit een spectaculaire autorace-show wordt, die rond 12 uur begint en eindigt met de finales omstreeks 17:30 uur. Er is voldoende te eten en te drinken langs de kant van het circuit in Sint Maarten.

De spelregels

  1. Uitgenodigd zijn 50cc Elystar scooterrijders. Op verzoek wordt een uitzondering gemaakt voor anderen, maar het moet wel voornamelijk een "Elystar toertocht" worden.
  2. Vertrek 11:00 (precies!) vanaf Vroom&Dreesmann, Boven 't IJ winkelcentrum, Buikslotermeerplein, Amsterdam
  3. Het gaat om veiligheid en gezelligheid. We reizen dus als groep: de langzaamste scooter rijdt vooraan en er wordt niet ingehaald!
  4. Volgens ACON moeten toeschouwers 6 euro entree betalen voor het bijwonen van de races. Houd daar rekening mee.
  5. We vertrekken meteen na de finales vanuit Sint Maarten, en verwachten rond 20:30 uur terug te zijn in Amsterdam.
  6. De inschrijving sluit op donderdag 17 juli.
  7. Zorg dat je Elystar picobello in orde is! Je benzine- en olietank zitten natuurlijk van tevoren vol. Er is een tankstation 100 meter van het startpunt verwijderd.
  8. Op deze pagina zal later een mobiel telefoonnummer worden geplaatst dat je kunt bereiken als er op het laatste moment iets tussen komt.
  9. De toerrit gaat door als er minstens vier Elystar-rijders inschrijven.

VERSLAG

De twintigste juli. Na het opstaan keek ik even uit het raam. Aaaaargh....regen! "Dat was het dan. Geen fijne dag scooteren", dacht ik bij mezelf. Gelukkig keek ik nog eens wat beter, en zag dat het maar een buitje was. Later bleek: de enige bui van de hele dag.
Tegen tien uur verdwenen de donkere wolken, en werd het werkelijk prachtig weer. Temperaturen tussen 23C en 26C, een klein beetje wind uit variabele richtingen, wat hoge bewolking, maar voornamelijk zonnig. Meer geluk hadden we met het weer niet kunnen hebben.

Wat hoge wolken, een beetje wind, en prima temperaturen

Om half elf had ik bij de pont achter het Centraal Station in Amsterdam afgesproken met Henk van den Brink, een Elystar-rijder uit Bennebroek. Henk was de enige scooteraar die had ingeschreven...misschien was het toch niet zo'n briljant idee om een rit te organiseren tijdens de vakantieweken.
Samen reden we de drie kilometers door Amsterdam-Noord naar het startpunt van de rit. Tot onze grote verrassing ontmoetten we daar nog een Elystar-rijder: Derk Bouhuijs uit Durgerdam. Derk kocht zijn Elystar een week of drie geleden, en hoewel hij andere verplichtingen had vandaag, stond hij toch te popelen om even te komen kijken en ons een fijne rit toe te wensen. Dat werd natuurlijk bijzonder gewaardeerd.

Derk and Henk die over hun scoots praten op het vertrekpunt

De rit naar het Eenigenburg ACON racecircuit was zo'n 70km lang. Henk en ik reden meestal met een vaartje van ongeveer 65km/h langs plaatsen als Zuiderwoude, Edam, Middelie, Avenhorn en Opmeer. Alles ging onderweg prima, want Henk bleek een uitstekende scooteraar, die met verve de staartpositie van onze colonne innam, terwijl ik voorop reed. We waren van plan ergens in de buurt van Opmeer te stoppen voor een bak koffie in een plaatselijke kroeg, maar het bleek moeilijk - zelfs onmogelijk - om zo'n etablissement te vinden dat op zondagmorgen nog open was, ook. Wel kregen we onderweg even te maken met wat plaatselijke scooterjeugd, die we inhaalden. Een van de jochies op een Italjet vond het kennelijk grappig ons vervolgens met ruim 90km/h weer in te halen...gekleed in T-shirt, maar zonder helm of handschoenen. En dat op een weggetje waar met grote regelmaat plotsklaps eenden oversteken.
We schudden het wijze hoofd en reden verder. Veilig aangekomen keken we onze ogen uit: een flink gevuld parkeerterrein gaf aan dat het druk zou zijn. We plaatsten onze scooters en maakten die met het boa-slot vast aan een ijzeren railing. Vervolgens langs de kassa (7 euro p.p. kwijt) en dan via de pits naar de baan, waar de races al gaande waren. Dit was een baan van 400 meter, omzoomd door een sloot, dan een heuvel met daarop een fors ijzeren hek. Daarachter stonden en zaten minstens 3000 toeschouwers in het zonnetje te genieten van het spektakel. Bijna iedereen had eigen klapstoelen meegenomen, en bovendien parasols en koelboxen. Het viel niet mee een goede plek te vinden om te gaan staan, maar uiteindelijk bleken we de beste plek van het circuit in te nemen: uit de wind, in de bocht, hoog genoeg om geen blubber tegen ons aan te krijgen.
De races bleken enorm spektaculair, vooral de Formule-1 klasse. Met enorme snelheid gaan die wagens, luid grommend, door de bochten. Daarbij duwen ze tegenstanders van de baan af, zonder genade. De enthousiaste omroeper verhoogde de sfeer nog verder. Ik had nog nooit zandbaanraces gezien, en de wedstrijden van vandaag overtroffen mijn stoutste verwachtingen.

Formule-1 buitelingen in de bocht

In elke manche worden auto's overhoop geduwd, of tuimelen ze vanzelf. Telkens als zo'n ongeluk gebeurt zijn er meteen marshalls ter plekke, om te zien hoe het met de bestuurder gaat. We hebben geen gewonden gezien...alle racers zitten prima beschermd in hun wagens. Mocht een ongeluk gebeuren, dan stapt een racer meteen uit en zwaait even naar het publiek om te laten zien dat hij OK is.

Weer een racer die zonder blessure zijn wagen verlaat

Na ruim twee uur genoten te hebben van de races, en van het staan in de zon, vonden we het wel mooi geweest. Per slot van rekening vwas het belangrijkste vandaag nog steeds de tourrit. We vertrokken dus weer.
Het eerste deel van de terugrit leidde over een hoge polderdijkweg. We wisten met succes de fietsers te ontwijken, die inmiddels massaal de weg versperden. Hier rijdt Henk op zijn Ely:

Henk in de bocht op een dijkweg in Noord Holland

De volgende pauze was in Schoorl, in de duinen. Rond deze vakantietijd is het daar altijd vol met toeristen, en het verbaast dan ook niemand dat alle restaurants en bars open waren. We parkeerden, en vonden een prima plek op een terrasje in de schaduw, waar we een heerlijk wit biertje en een tosti nuttigden.
Voor ons, op straat, passeerden allerlei voertuigen. Grote Amerikaanse sleeen, een trike, fietsers met kinderaanhangwagen, dikke motorfietsen - maar we zagen vandaag geen enkele andere Elystar. Wel twee Elyseo's, maar we twijfelen of we die mochten meetellen.
Rond een uur of vijf startten we de motoren voor het laatste stuk van de rit. We volgden de ANWB-borden naar "Bergen aan Zee", omdat we de weg langs de duinen wilden nemen. En opnieuw konden we kennis maken met de gebrekkige brommerinzichten van wegbeheerders. Plotsklaps ging ons bromfietspad over in een onverplicht fietspad, en liep voor ons de weg dus dood (zie foto hieronder).
We hadden twee keuzes: omdraaien en teruggaan, of doen of onze neus bloedde en doorrijden. We kozen toch maar voor het eerste.

Plotsklaps wordt ons pad een fietspad

Zonder verdere problemen konden we onze tocht voltooien. We passeerden Egmond, Castricum, Heemskerk en Beverwijk zonder vertraging en kwamen aan bij de pont bij IJmuiden. Hier namen Henk en ik afscheid. Hij nam de pont om dan nog ongeveer 20km naar huis door te rijden (waarmee zijn totale afstand van vandaag op ca. 170km uitkwam). Ik reed verder naar Monnickendam via Beverwijk, Assendelft, Wormer en Purmerend. Totale afstand 185km.

Heerlijk weer, probleemvrije scooters, een schilderachtig landschap en een opwindende zandbaanrace. Dit was een prima dag, mensen!

Dit verhaal verscheen ook op Low Countries By Bike